Яке аз масъалаҳои муҳиме, ки имрӯз ҷомеаи ҷаҳонӣ аз ҷумла, Тоҷикистонро ба ташвиш овардааст, терроризму экстремизм, равияҳои ифротгароӣ мебошанд. Мутаассифона, имрӯз гурӯҳе аз ҷавонони ғофилу гумроҳ ва бехабар аз дину оини милливу мазҳабӣ, ки аз асолати дини мубини ислом огаҳӣ надоранд, ба доми мубаллиғони созмонҳои террористӣ афтода, бо сипар кардани номи ислом алайҳи бародарону хоҳарон ва ҳамватанону ҳаммазҳабони худ теғ мекашанд ва бо усулҳои даҳшатбори гушношунид инсонҳои бегуноҳро қатл мекунанд.

Миллати тоҷик дар ҳама давру замон хоҳони сулҳанду сулҳофар ва ифротгароиву даҳшатафканиро сирф инкор менамоянд. Зеро террорист боис ба тира гардидани осмони софи фазои дӯстиву ҳамбастагӣ дошта мегардад. Ҷавонон, ки дар бештари давлатҳо қисми зиёди аҳолиро ташкил медиҳанд, маҳз онҳо дар маркази ҳадафҳои ғализонаи ифтротҷӯёну даҳшатафканон қарор доранд. Ба хотири фирефта нагардидан ба ин гурӯҳҳои манфиатхоҳу дасисабоз, тамоми аҳли ҷомеаро зарур аст, ки пеш аз ҳама зиракии сиёсиро аз даст надиҳанд ва ба хотири соҳиб гардидан ба зиракии сиёсӣ мебояд ба мутолиаи китоб бипайванданд. Чун китоб шахсро таҳлилгар ва ба ӯ дар пастию баландиҳои ҳаёт хизмати бузурге мекунад.

Имрӯзҳо дар шароити ҷаҳонишавӣ ва муносибатҳои гуногунмазмуни байналмилалӣ минтақаи Осиёи Марказӣ нақши басо муҳим дошта, арсаи муборизаи шадиди дохилӣ ва байналхалқӣ гардидааст, ки манфиатҳои кишварҳои гирду атроф ва ҳамсояҳои наздикро фаро мегирад. Воқеъият чунин аст, ки экстремизм, ифротгароӣ ва сўиқасду кушторҳои беҳуда дар ҳамаи мамлакатҳои хурду бузург ба назар мерасанд.

Ҷиҳати ҷилавгирӣ аз созмонҳои террористии ифротӣ ва дар ниҳояти кор аз байн бурдани онҳо, ки тақозои рӯзмарра аст, бояд ҳама бо тамоми донишу имконоташ зидди он мубориза барад. Имрӯз дар бораи чолишҳои ваҳшатноки терроризму ифротгароӣ, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ бо он рӯбарӯ аст ва ҳамчунин, мубориза бо ин зуҳурот ва пешгирии паҳншавии он ва то ҳадди имкон решакан кардани он зиёд гуфта мешавад. Новобаста аз он, ки кишварҳои мухталиф нисбат ба ин ду зуҳурот чӣ гуна мавқеъ доранд ва ё моҳияти сиёсати расмии кишварҳои мухталиф нисбат ба онҳо чӣ гуна аст, ҷомеаи ҷаҳонӣ як эътиқоди муштарак дорад, ки ин мушкилот бояд зудтар ва ба таври муассир ҳал карда шаванд.

Дар ин замина пешниҳоди навбатии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи тавассути қатъномаи махсуси Созмони Милали Муттаҳид “Даҳсолаи таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда” пешиниҳоди ниҳоят пазируфтанӣ ва саривақтӣ буда, итминон дорем, ки барои гирифтани пеши роҳи терроризму экстремизм мусоидат хоҳад кард.

Фирӯзи Саидмурод,

Мутахасисси шуъбаи муҳоҷирати меҳнатӣ раёсати Хадамоти муҳоҷират дар вилояти Хатлон