Ҷавонон давомдиҳандаи кору фаъолияти насли калонсол, неруи созанда ва иқтидори воқеъии пешрафти ҷомеа, хулоса ояндаи давлат ва миллат мебошанд. Қисми зиёди аҳолии Тоҷикистонро ҷавонон ташкил медиҳанд. Онҳо дар маркази таваҷҷуҳи хоссаи пешвои миллат қарор доранд, зеро ободии давлат дар дасти ҷавонон аст. Онҳо бо муттаҳидӣ, якдилию якзабонӣ, дӯстию рафоқат, ватандӯстӣ, меҳнатқаринӣ ва ҳисси нангу номус метавонанд, ки неруи бузӯрг ташкил дода, ватанро ободу зебо ва ба сатҳи баланди тараққиёт расонанд.
Аз ин хотир аст, ки Пешвои хирадманду дурандеши мо муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз рӯзҳои аввали роҳбари давлат интихоб шуданашон бо ҷавонон суҳбатҳо ороста, ҳисси нангу номуси ватандориро дар замири онҳо бедор кард. Ин ифтихори мо ҷавонон аст, ки чунин сарвари ғамхору меҳрубон ва оқилу доно дорем. Ӯ чунин шахсияти олимартабаест, ки дар сиёсати хирадмандонаи давлатдории хеш маорифро дар ҷойи авал мегузорад. Ӯ медонад, ки агар насли наврасу ҷавони кишвар босаводу ботарбия бошанд, ҳеҷгоҳ ба роҳи нодуруст намераванд. Имрӯз таваҷҷуҳи Ҳукумати мамлакат, аз ҷумла Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбати ҷавонон хеле хуб буда, ҷиҳати аз бар намудани донишҳои муосир ва соҳибкасб гардидани ҷавонон пайваста чораҳои муссир андешида мешаванд.
Боварии комил дорам, ки шумо — насли ҷавон, давомдиҳандагони кору пайкори фарзандони хирадманду хирадпеша асолат ва рисолати арзишҳои миллию давлатдориро муҳофизат карда, мактаби мардонагӣ ва ватандориро аз Пешвои маҳбуби кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон омӯхта, ворисони арзандаи ин сарзамин ва пайравони асили Пешвои муаззами миллат мебошед.
Айни замон, Ҳукумати мамлакат бо мақсади дастгирӣ ва ҳавасмандгардонии ҷавонони лаёқатманду соҳибмаърифат ва ватандӯсту хештаншинос дар даврони соҳибистиқлолии кишвар аз тамоми имкониятҳо истифода намуда истодааст. Дар ҳошияи ин, аз ҷавонон тақозо мешавад, ки ҷавобан ба ғамхориву дастгириҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо илму дониши қавӣ, ақлу заковат, истеъдоду малакаи фитрӣ, маърифати ҳуқуқию сиёсӣ, қобилияту ташаббусҳои наҷиб, иқдомҳои бунёдкорона, касбу ҳунари воло ва бо дарки баланди масъулияти инсонӣ ва ватандӯстиву хештаншиносӣ баҳри таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ саҳми арзишманд гузоранд.
Чуноне Пешвои миллат иброз доштанд: “Мо соҳиби давлати мустақил ҳастем ва фарзандони мо, яъне наврасону ҷавонон бояд ба хотири таҳкими истиқлолият ва пешрафту тараққиёти давлат, инчунин, барои ба кишварҳои мутамаддин баробар гардидани Тоҷикистон дорои донишу маҳорат, ҷаҳонбинии васеъ, донандаи хуби забонҳои хориҷӣ, техникаву технологияҳои муосир, ахлоқи ҳамида ва ватандӯсту ватанпарвар бошанд. Фарзандони азиз, давлат ва Ҳукумати мамлакат имрӯз барои фароҳам овардани шароити мусоиду замонавии таҳсил ба шумо тамоми имкониятҳоро фароҳам овардааст ва ин корро минбаъд низ идома медиҳад. Вазифаи асосии шумо танҳо хубу аъло таҳсил кардан аст.
Мо аз шумо умедҳои зиёд дорем, ки ин сарзамини аҷдодӣ, Ватани маҳбуби мо – Тоҷикистони азиз оянда бо дасти шумо боз ободу зеботар мегардад ва парчами истиқлолияташ ҳамеша парафшонӣ менамояд. Миллати фарҳангсолори тоҷик аз замонҳои қадим тавассути осори адабии олимону донишмандонаш ба ҷаҳониён ганҷинаи бебаҳои панду андарз ва донишу таҷрибаро додааст”.
Хайридинзода Исфандиёр,
Сардори раёсати Хадамоти муҳоҷират дар вилояти Хатлон
