Дар ҷаҳони муосир, ки илму технология бо суръати кайҳонӣ рушд мекунад, мутаассифона, падидаҳои номатлубе чун экстремизм ва терроризм ҳамчун вабои аср домони ҷомеаро гирифтаанд. Ин зуҳурот на танҳо ба амнияти як давлат, балки ба суботи тамоми сайёра таҳдид карда, арзишҳои волои инсонӣ, аз ҷумла ҳуқуқ ба ҳаёти осоиштаро зери суол мегузоранд.

Ифротгароӣ, ки аз ақидаҳои тундрав ва таҳаммулнопазирӣ сарчашма мегирад, монанди занбӯруғи заҳролуд дар зеҳнҳои ноогоҳ реша медавонад ва оҳиста-оҳиста инсонро ба вартаи зӯроварию ҷиноят мекашад. Хатари асосии ин падидаҳо дар он аст, ки онҳо таҳти ниқоби шиорҳои дурӯғини динӣ ё идеологӣ амал карда, ҷавононро, ки нерӯи пешбарандаи ҷомеа ҳастанд, гумроҳ месозанд. Террорист дин, миллат ва ватан надорад; ҳадафи он танҳо эҷоди тарсу ваҳм, харобкории низомҳои давлатӣ ва қатли одамони бегуноҳ аст. Вақте ки дар як гӯшаи дунё таркише ба вуқӯъ мепайвандад, акси садои он ва дарду ранҷи он ба тамоми башарият мерасад, зеро амният имрӯз як мафҳуми ҷудонашаванда гардидааст.

Барои пешгирӣ аз ин хатарҳои марговар, танҳо силоҳ ва иқдомоти низомӣ кифоя нест, балки сипари боэътимодтарин дар муқобили ҷаҳолат — ин илм, маърифат ва худшиносии миллӣ мебошад. Ҷомеае, ки аъзояш дорои тафаккури интиқодӣ ҳастанд ва таъриху фарҳанги худро эҳтиром мекунанд, ҳеҷ гоҳ фирефтаи таблиғоти пучу ифротӣ намешаванд. Мо бояд дарк кунем, ки сулҳу субот неъмати бебаҳост ва ҳифзи он масъулияти ҳар як фарди бедордил, аз омӯзгору волидайн то олиму зиёӣ мебошад. Танҳо бо иттиҳод ва ҳамбастагӣ метавон дар муқобили ин тӯфони ҷаҳолат истодагарӣ кард, зеро эҳтиром ба ақидаҳои якдигар, таҳаммулпазирии динию мазҳабӣ ва ташвиқи арзишҳои башардӯстона роҳҳои калидии наҷоти ҷомеа аз чанголи экстремизм мебошанд.

Дар ин росто, нақши роҳбарияти давлат ва сиёсати хирадмандонаи он дар таҳкими ваҳдати миллӣ ва мубориза бар зидди зуҳуроти номатлуб ниҳоят бузург аст. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бисёр суханрониҳои худ таъкид менамоянд, ки терроризм ва экстремизм ба ягон дин ё миллат мансуб нест. Маҳз ҳушёрии сиёсии шаҳрвандон ва ҳисси баланди ватандӯстии ҷавонон метавонад пеши роҳи ин хатарҳои мудҳишро бигирад. Давлат ва ҳукумат тамоми кӯшишҳоро ба харҷ медиҳанд, то фазои маънавии ҷомеа аз ақидаҳои бегона пок бошад ва насли наврас дар рӯҳияи эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ба воя расад. Танҳо дар сурати ҳамкории зичи мақомоти ҳифзи ҳуқуқ бо аҳли ҷомеа мо метавонем суботи пойдори кишварро ҳифз намоем. Пешвои миллат дар ин маврид чунин таъкиди дурбинона доранд: “Терроризм ва экстремизм, аз як ҷониб, чун вабои аср хатари ҷиддии ҷаҳонӣ буда, аз ҷониби дигар, амалҳои он гувоҳи он аст, ки террорист ватан, миллат ва дину мазҳаб надорад, балки он таҳдиде ба ҷомеаи ҷаҳонӣ ва ҷони ҳар як сокини сайёра аст”.

Мо вазифадорем, ки ба насли наврас роҳи дурусти зиндагӣ, дӯст доштани Ватан ва эҳтироми инсонро омӯзонем, то ояндаи мо аз фишору таҳдидҳои террористӣ орӣ ва саршори нури осоиштагӣ бошад.

Ҷовидон Каримов,

Мудири бахши Хадамоти муҳоҷират дар шаҳри Бӯстон