Дар асри XXI инсоният ба дастовардҳои бузурги илмӣ, техникӣ ва фарҳангӣ ноил гардидааст, аммо ҳамзамон бо хатарҳои ҷиддии ҷаҳонӣ низ рӯ ба рӯ мебошад. Яке аз чунин хатарҳои бисёр нигаронкунанда терроризм ва экстремизм аст. Ин падидаҳои хатарнок на танҳо амнияти давлатҳо, балки ҳаёти осоишта, сулҳ ва ояндаи тамоми ҷомеаро зери таҳдид қарор медиҳанд. Аз ин рӯ, мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм вазифаи муҳими ҳар як шаҳрванди огоҳ ва ҷомеаи мутамаддин ба шумор меравад.

Терроризм ва экстремизм мафҳумҳое мебошанд, ки бо зӯроварӣ, таҳдид, тарс ва вайрон кардани тартиботи ҷамъиятӣ алоқаманданд. Ҳадафи асосии гурӯҳҳои террористӣ ва ифротгаро паҳн кардани тарс, ноором сохтани ҷомеа ва расидан ба мақсадҳои ғаразноки сиёсӣ, динӣ ё идеологӣ мебошад. Онҳо аксар вақт аз номи адолат, дин ё озодӣ баромад мекунанд, аммо амалҳои онҳо комилан зидди арзишҳои инсондӯстӣ ва ахлоқӣ мебошанд.

Яке аз сабабҳои асосии паҳншавии экстремизм сатҳи пасти маърифат ва ноогоҳии баъзе қишрҳои ҷомеа аст. Вақте ки шахс дониши кофӣ надорад, ба осонӣ метавонад ба таблиғоти бардурӯғ ва ғояҳои хатарнок бовар кунад. Гурӯҳҳои ифротгаро махсусан ҷавононро ҳадаф қарор медиҳанд, зеро ҷавонон дар марҳилаи ташаккули ҷаҳонбинӣ қарор доранд ва бештар таъсирпазиранд. Онҳо бо ваъдаҳои зебо, суханони эҳсосотӣ ва маълумоти ғалат мекӯшанд, ки ҷавононро аз роҳи дуруст дур созанд.

Ҷавонон нерӯи асосии ҷомеа ва ояндаи давлат мебошанд. Агар ҷавонон солимфикр, бофарҳанг ва дорои тафаккури васеъ бошанд, ҷомеа рушд мекунад ва устувор мемонад. Аз ин рӯ, тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ, эҳтиром ба қонун, сулҳдӯстӣ ва таҳаммулпазирӣ аҳамияти хеле калон дорад. Оила низ дар пешгирии терроризм ва экстремизм нақши бениҳоят муҳим дорад. Муҳити солими оилавӣ, муносибати гарм байни падару модар ва фарзанд, назорат ва роҳнамоии дуруст метавонад фарзандонро аз таъсири ғояҳои хатарнок эмин нигоҳ дорад. Падару модарон бояд ба тарбияи маънавӣ ва ахлоқии фарзандон диққати ҷиддӣ диҳанд, бо онҳо суҳбат кунанд, фикру ақидаашонро бишнаванд ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят намоянд.

Фарҳанг ва ахлоқ низ дар мубориза бар зидди ифротгароӣ аҳамияти калон доранд. Ҷомеае, ки дар он эҳтиром ба инсон, таҳаммулпазирӣ нисбат ба ақидаҳои гуногун ва ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармост, заминаи паҳншавии экстремизмро аз байн мебарад. Санъат, адабиёт, васоити ахбори омма ва шабакаҳои иҷтимоӣ метавонанд дар тарғиби сулҳ, дӯстӣ ва ваҳдат саҳми арзанда гузоранд, агар онҳо масъулона истифода шаванд.

Мо бояд дарк намоем, ки бетарафӣ дар баробари терроризм ва экстремизм хатарнок аст. Ҳар як шаҳрванд бояд ҳисси масъулияти шаҳрвандӣ дошта бошад, қонунҳоро риоя намояд ва нисбат ба тақдири ҷомеа бепарво набошад. Танҳо бо ҳамбастагӣ, ваҳдат ва ҳамкории ҳама қишрҳои ҷомеа метавон ба ин вабои аср муқовимати муассир нишон дод.

Дар ниҳоят, метавон гуфт, ки терроризм ва экстремизм душмани асосии сулҳ, амният ва пешрафти инсоният мебошанд. Мубориза бар зидди онҳо на танҳо вазифаи давлат, балки рисолати ҳар як шахси ватандӯст мебошад. Бо дониш, маърифат, ахлоқи баланд ва эҳтиром ба арзишҳои умумибашарӣ мо метавонем ҷомеаи худро аз ин хатарҳо ҳифз намоем ва барои наслҳои оянда ояндаи амну осоишта бунёд кунем.

Мардонзода Суҳайлӣ,

Мудири бахши иқтисод ва банақшагирии Хадамоти муҳоҷират