Истиқлолиятро баъзан бо як сана, як ҷашн ва ё як рӯйдоди таърихӣ тасаввур мекунанд. Аммо барои миллатҳое, ки таърих доранд, истиқлолият аз як сана хеле бузургтар аст. Он эҳсоси соҳиб будан ба сарзамин, соҳиб будан ба тақдири худ ва масъулият дар назди фардо мебошад. Истиқлолият вақте маънои воқеӣ пайдо мекунад, ки инсон қадри Ватанро на танҳо дар сухан, балки дар рафтору зиндагии ҳаррӯзаи худ эҳсос намояд.

Имрӯз, ки Тоҷикистон ба 35-солагии Истиқлоли давлатии худ наздик мешавад, фурсати муносибест, ки на танҳо аз дастовардҳои гузашта ҳарф занем, балки аз худ бипурсем: мо барои Ватане, ки ба мо мерос хоҳад монд, имрӯз чӣ менависем?

Зеро таърихи истиқлолият танҳо дар китобҳо навишта намешавад. Он дар меҳнати инсон, дар сохтмони як мактаб, дар муваффақияти як ҷавон, дар ҳифзи як гӯшаи табиат, дар ғамхории падару модар, дар тарбияи фарзанд ва дар ҳар кори нек, ки ба ҷомеа манфиат меорад, навишта мешавад.

Ватан аз имрӯз оғоз меёбад

Мо одатан дар бораи ояндаи Тоҷикистон сухан мегӯем ва орзу мекунем, ки кишвар боз ҳам пешрафта, обод ва неруманд гардад. Аммо оянда худ аз худ сохта намешавад. Оянда аз имрӯз оғоз меёбад.

Агар имрӯз як ҷавон дониш омӯзад — ӯ як саҳифаи ояндаро менависад. Агар як омӯзгор шогирдашро бо меҳру масъулият тарбия намояд — ӯ ба ояндаи миллат саҳм мегузорад. Агар як корманд вазифаи худро содиқона иҷро кунад — ӯ низ дар сохтани давлат иштирок дорад. Агар ҳар яки мо ба муҳити зист, кӯча, маҳалла ва ҷомеаи худ бетараф набошем — ин ҳам як навъ ватандӯстист.

Шояд ҳамаи ин корҳо дар назари аввал хурд намоянд, аммо давлатҳои бузург маҳз аз ҳамин корҳои хурди миллионҳо инсон сохта мешаванд.

35 сол дар тақвим танҳо як рақам аст, аммо барои таърихи як давлат он метавонад хотираи як насл бошад. Насле, ки дар даврони истиқлол ба воя расид, таҳсил кард, соҳиби касб шуд ва имрӯз худ барои пешрафти кишвар масъулият дорад.

Насли истиқлол дигар танҳо шунавандаи таърих нест — худи ӯ идомадиҳандаи таърих аст. Аз ин рӯ, яке аз вазифаҳои муҳимтарини имрӯз тарбия намудани ҷавононест, ки истиқлолиятро танҳо ҳамчун мероси гузашта набинанд, балки онро ҳамчун масъулияти шахсии худ эҳсос кунанд. Ҷавоне, ки дониш дорад, касб дорад, андешаи созанда дорад ва ба Ватан бовар дорад, яке аз қувваҳои асосии давлат аст.

Мо бояд ба ҷавонон бигӯем: Тоҷикистон танҳо маконе нест, ки дар он зиндагӣ мекунед. Тоҷикистон он Ватанест, ки фардои он аз интихоби имрӯзии шумо вобаста аст.

Истиқлолият дар зиндагии инсон

Истиқлолияти давлатиро метавон дар сатҳи сиёсӣ, иқтисодӣ ва таърихӣ шарҳ дод. Аммо маънои амиқи онро инсон дар зиндагии худ низ эҳсос мекунад. Вақте кӯдак дар муҳити осуда ба мактаб меравад, вақте ҷавон барои омӯхтани касб имконият меёбад, вақте оила оромона зиндагӣ мекунад, вақте инсон бо меҳнати худ барои ҷомеа фоида меорад — ҳамаи ин ҷанбаҳои зиндагӣ ба мафҳуми сулҳу субот ва давлатдории устувор пайванд доранд.

 Аз ҳамин ҷост, ки ҳифзи истиқлолият танҳо вазифаи сохторҳои давлатӣ нест. Он масъулияти умумии ҷомеа мебошад.

 Мо бояд дарк кунем, ки истиқлолиятро танҳо бо суханҳои баланд ҳифз кардан имконнопазир аст. Истиқлолият ба шаҳрвандони босавод, меҳнатдӯст, масъулиятшинос ва ватандӯст ниёз дорад.

Уринбоев Б,

Мудири бахши Хадамоти муҳоҷират дар ноҳияи Спитамен