Ҳар сол 23 феврал дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун Рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи кишвар бо шукуҳу шаҳомат таҷлил мегардад. Ин сана танҳо як рӯзи идона нест, балки рамзи давлатдории миллӣ, ҳифзи истиқлолият ва пос доштани арзишҳои муқаддаси Ватан мебошад. Артиши Миллӣ ҳамчун сипари боэътимоди давлат нақши муҳимро дар таъмини сулҳу субот ва амнияти кишвар иҷро мекунад. Пас аз ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ Тоҷикистон ба марҳилаи нави таърихӣ ворид гардид. Давлати ҷавон ба неруе ниёз дошт, ки марзу буми онро ҳифз намояд ва амнияти шаҳрвандонро таъмин созад. Дар чунин шароити ҳассос таъсиси Артиши Миллӣ як қадами муҳим ва зарурӣ ба ҳисоб мерафт.
Дар муқоиса бо дигар ҷумҳуриои собиқи шурави Осиёи Маркази Ҷумҳурии Тоҷикистон ба хечваҷҳ аз Артиши Шуравии Қувваҳои мусаллаҳи ИҶШС мерос нагирифтааст. Баҷои ин, Вазорати Мудофиаи Федератсияи Россия дивизияи 201-ум дар Душанбе ҷойгир шударо таҳти назорат гирифта фармондеҳи Дивизияро аз Тошкант ба Москав интиқол дод.
Дар қаламрави Ҷумҳурии Тоҷикистон як қисми калони Қушунҳои сархадии Шуравии Қувваҳои мусаллаҳи ИҶШС ҷойгир буданд, ки баъдан бо афсарони рус ва давъатшудагони тоҷик муҷаҳҳаз карда шуданд.
Бо сабаби ҳузури неруҳои руси ва ҷанги шаҳрванди дар кишвар, Қувваҳои мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон танҳо моҳи апрели соли 1994 расман ба таври қонунӣ ифтитоҳ шуданд, ҳарчанд санаи истинод 23-феврали соли 1993 аст, вақте чузъу томҳои аз Ҷабҳаи Халқи ташкил ёфта бо марши тантанавӣ дар Душанбе мебошад.
Бо вуҷуди мушкилиҳои иқтисодӣ ва сиёсӣ, тадриҷан заминаи ташаккули Қувваҳои Мусаллаҳ гузошта шуд. Ин раванд осон набуд, вале бо иродаи қавӣ ва заҳмати содиқонаи фарзандони Ватан амалӣ гардид. Артиши Миллӣ имрӯз сохтори муназзам ва дорои зерсохторҳои гуногун мебошад. Қӯшунҳои хушкигард, қӯшунҳои ҳарбӣ-ҳавоӣ, неруҳои марзбонӣ ва дигар воҳидҳои низомӣ дар ҳамоҳангӣ фаъолият намуда, амнияти кишварро таъмин мекунанд. Дар солҳои охир таваҷҷуҳ ба беҳтар намудани шароити хизмат, таъмини техника ва таҷҳизоти муосир, инчунин баланд бардоштани сатҳи омодагии касбӣ бештар гардидааст. Ин ҳама ба он равона шудааст, ки Қувваҳои Мусаллаҳ ба талаботи замони муосир ҷавобгӯ бошанд.
Хизмат дар сафи Артиши Миллӣ мактаби ҷасорат ва мардонагӣ мебошад. Ҷавононе, ки ба сафи артиш мепайванданд, на танҳо ҳунарҳои ҳарбиро меомӯзанд, балки дар рӯҳияи ватандӯстӣ, эҳтиром ба қонун ва ҳисси масъулият тарбия меёбанд. Артиш барои онҳо як мактаби ҳаёт аст, ки шахсиятро қавӣ мегардонад ва онҳоро ба зиндагии мустақилона омода месозад. Имрӯз, дар шароите ки ҷаҳон бо таҳдидҳои гуногун рӯ ба рӯ мебошад, аҳамияти Артиши Миллӣ боз ҳам бештар мегардад. Амният ва суботи давлат шарти асосии рушду пешрафти ҷомеа аст. Бе сулҳ наметавон иқтисодро рушд дод, маорифу фарҳангро пеш бурд ва зиндагии шоистаро таъмин кард. Аз ин рӯ, ҳар як шаҳрванд бояд дарк намояд, ки ҳифзи Ватан танҳо вазифаи низомиён нест, балки масъулияти умумимиллӣ мебошад.
Хулоса бояд гуфт, ки ҳифзи Ватан қарзи муқаддаси ҳар як шаҳрванд аст. Бо такя ба сулҳ, ваҳдат ва худшиносии миллӣ Артиши миллии Тоҷикистон минбаъд низ посдори амният ва истиқлолияти давлатӣ боқӣ хоҳад монд.
Абдулфайз Сафаров,
Мутахассиси пешбари шуъбаи Хадамоти муҳоҷират дар шаҳри Кӯлоб
