Мо чандин бор вобаста ба хурофоту хурофотгароӣ суҳбатҳое доштем. Зеро хурофот, ки аз ҷаҳолату нодонӣ ва дур мондан аз илму дониш маншаъ мегирад, боиси бадбахтиҳои бузурги инсоният мегардад. Дар ҳар ҷомеае, ки андешаи хурофотӣ ривоҷ меёбад, он ҷомеа гирифтори бадбахтиҳои бузург мегардад. Воқеан, барои миллати соҳибтамаддуну соҳибфарҳанги тоҷик дар ҷаҳони муосир, дар асри рушди бемайлони илму технологияи нав рӯй овардан ба хурофоту хурофотпарастӣ мояи нанг аст ва Пешвои муаззами миллат ҳам дар яке аз суханрониҳои худ хеле дақиқ ба ин нукта ишора карданд, ки “хурофот ҷаҳолат аст ва ҷаҳолат ба инсон танҳо бадбахтӣ меоварад ва боиси ақибмонии ҷомеа ва давлат мегардад”. Бо дарназардошти ҳамин, таъкиди Президенти кишвар имрӯз ба чанд ҷанбаи ҳалокатбори хурофоту хурофотпарастӣ таваҷҷуҳ хоҳем дошт.
Бояд гуфт, ки “хурофа” ё “хурофот” дар луғатҳо ҳамчун ҳикоя, қисса ва раъйи ботил маънидод мешавад, ки аз ақлу мантиқ ва воқеият дур аст. Яъне, хурофотпарастӣ пайравии кӯркӯрона аз ақоиди беасос ва дур аз воқеият аст. Хурофот асосан аз нодонӣ ва ҷоҳилии одамон сар мезанад, зеро онҳо ба сухани ҳар гуна фурсатталабон, манфиатхоҳон, мардумфиребон, ҷодугарон, фолбинон, тилисмшиканон ва амсоли онҳо бовар мекунанд.
Хурофот дар зеҳни мардуме шакл мегирад, ки бобати ин ё он мавзӯъ дониши кофӣ надоранд ва маҳз дар байни гурӯҳҳое густариш пайдо мекунад, ки сатҳи донишу маърифаташон паст мебошад.
Андешаҳои хурофотӣ мардумро ба худ гирифтору пойбанд сохта, барои ба таври пайваста баланду беҳтар шудани сатҳи зиндагии онҳо монеъ мешаванд. Аз нуқтаи назари шариати исломӣ низ хурофот амалу кирдори аз доираи дин берун буда, пайравию гирифторӣ ба хурофот гуноҳ омадааст.
Яке аз намунаҳои роиҷи хурофот ин сӯиистифодаи дин ва арзишҳои динӣ аз ҷониби гурӯҳу ҳизбҳо ва афроди алоҳида аст. Чунин афрод бо таъвили нодурусту мақсадноки оёти қуръонӣ ва аҳдоиси набавӣ талоши расидан ба манофеи гурӯҳию инфиродиро мекунанд. Чунин намунаи хурофотро мо дар оғози солҳои соҳибистиқлолӣ дар фаъолиятҳои тахрибкоронаи роҳбарону пайравони ташкилоти террористии ҳизби наҳзати ислом шоҳид будем.
Шоҳид будем, ки онҳо ба мардум мегуфтанд, агар номи ҳизби наҳзатро дар варақаи интихоботӣ хат занӣ, ё агар билети ҳизбии наҳзати исломро надошта бошӣ ва ё агар дар гирдиҳамоиҳои ҳизб иштирок накунӣ, занат талоқ мешавад.
Ҳамин аст хурофоту хурофотгароӣ ва хурофотпарастӣ дар заминаи сӯиистифодаи дин. Ҳамин шеваи фаъолияти хурофотгароиро имрӯз низ наҳзатиҳои фирорӣ аз тариқи шабакаҳои иҷтимоӣ роҳандозӣ намуда истодаанд. Аз ин нигоҳ, мо бояд дар шинохти фаъолиятҳои хурофотии пайравони ҳизби ботили наҳзати исломӣ хеле зираку ҳушёр бошем.
Кӯдакону наврасон монанди гили шаклнагирифта ва саҳифаи сафеди нонавишта мебошанд. Дар ин даврон бетаваҷҷуҳии андак ва хурдтарин иштибоҳи волидону пайвандон метавонад онҳоро аз роҳи дурусти зиндагӣ берун созад. Барои ҳамин, тарбияти дурусти фарзанд ин ба маънои ояндасозӣ мебошад.
Ба фарзандони худ китоб тақдим кунед, онҳоро босавод ба воя расонед, чашми онҳоро ба дунёи илму технологияи муосир боз намоед, онҳоро ба омӯзиши илму дониш, хусусан, илмҳои табиӣ, риёзӣ ва дақиқ шавқманд гардонед. Маҳз бо ин роҳ мо ҷигарбандонамонро аз хурофоту ифрот дур месозем.
Давлату миллат аз мову шумо ва аз фарзандони мову шумо интизориҳои нек дорад. Ҳамин аст, ки Сарвари давлат дар Паёми худ ба Маҷлиси Олӣ иброз доштанд:
“… Мо дар сиёсати иҷтимоии давлату Ҳукумат рушди бонизоми соҳаи маориф, мақому манзалати омӯзгор ва фароҳам овардани шароити мусоиду беҳтарро барои наврасону ҷавонон яке аз самтҳои афзалиятнок дониста, барои рушди ин соҳаи муҳимми низоми иҷтимоӣ ҳамаи чораҳои заруриро роҳандозӣ карда истодаем”.
Биёед, коре кунем, ки фарзандонамон ҳам дар зиндагӣ роҳи дурустро интихоб намоянд, муваффақу комёб бошанд ва ҳам сазовори боварии давлату миллат гарданд.
Ахмедов М,
Сардори шуъбаи Хадамоти муҳоҷират дар шаҳри Исфара
