Тибқи нақшаи муштараки гузаронидаи мулоқоту вохӯриҳои сохторҳои дахлдори мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва дигар сохторҳо дар маҷлисгоҳи Филиали Донишгоҳи давлатии Маскав ба номи М. В. Ломоносов бо ҷалби маъмурияти Донишгоҳ, донишҷӯён ва сокинони ноҳияи И. Сомонӣ дар мавзуи “Пешгирии шомилшавии ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳои ифротӣ” мулоқот баргузор карда шуд.
Дар чорабинии мазкур кормандони Раёсати Хадамоти муҳоҷират дар шаҳри Душанбе, шуъбаи маорифи ноҳияи И. Сомонӣ, Агентии нашъаовари назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон иштирок ва суханронӣ намуданд.
Дар ҷараёни чорабинӣ зимни суханрониҳо иброз карда шуд, ки бояд мо бо ҷаҳони пешрафта ҳамқадам, ҷузъе аз роҳравони ҷаҳони илмӣ бошем. Интихоби роҳи террору даҳшат – ин ихтиёран маҳкум кардани худ ва кишвари худ ба қафомонӣ аст, дар ҳоле ки дигарон фатҳи кайҳон мекунанд. Ифротгароён одат кардаанд, ки пушти суханҳои баланд ва шиорҳои динӣ пинҳон шаванд. Аммо ҳақиқат сода ва талх аст. Ҳеҷ як дини ҷаҳонӣ ба қатли бегуноҳон ва нобуд кардани самараи меҳнати инсон даъват намекунад. Имон – ин созандагист, ин муҳаббат ба инсон аст, ин ташвиқи илмомӯзист.
Касе, ки ба ҷойи китоб силоҳ ба даст мегирад, касе, ки ба ҷои асбоби илмӣ камарбанди маргталабиро интихоб мекунад, ба Худованд хиёнат мекунад. Террористӣ нишонаи он аст, ки инсон иртиботашро бо Холиқ аз даст дода, матнҳои муқаддасро бо дастурҳои хушку холии фанатӣ иваз кардааст. Ин муфлисии маънавист. Инсони бофарҳанг, инсоне, ки бо рӯҳияи эҳтиром ба ҳаёт ва пешрафт тарбия ёфтааст, ҳаргиз наметавонад аз марзе, ки офарандаро аз вайронкор ҷудо мекунад, убур намояд.
Имрӯз кӯшиш мекунанд, ки мафҳумҳоро дар зеҳни мо иваз кунанд. Мубаллиғони ифротӣ дар бораи “қурбонӣ” пичиррос мезананд, аммо ин дурӯғ аст. Ватандӯстии ҳақиқӣ имрӯз – ин харобкорӣ нест, балки сохтани як давлати рақобатпазир ва қудратманд аст. Дӯст доштани Ватан дар асри XXI – ин босавод будан, донистани технологияҳои муосир, сарфаҳм рафтан дар зеҳни сунъӣ ва муҳандисист. Мо бояд танбаливу бесаводии худро қурбон кунем, то фарзандонамон дар як кишвари шукуфон ва пешрафта зиндагӣ кунанд, на дар вайронаҳое, ки фанатҳо боқӣ мегузоранд. Рукуд ва қафомоние, ки ифротгароӣ ба он мебарад – ин хиёнат ба манфиатҳои миллӣ аст.
Дар идома оид ба аҳамияти Паёми Президенти кишвар ҳамчун дастури муҳими роҳнамо суханронӣ карда шуда, қайд гардид, ки Паём ҳамчун санади муҳими консептуалӣ бо дарназардошти таҳлилҳои амиқу гуногунҷанбаи вазъи сиёсии минтақа ва ҷаҳони муосир самтҳои авзалиятноки сиёсати дохилию хориҷии мамлакатро муайян намуда, тамоми сохторҳои давлатиро ба таври мушаххас масъул ва вазифадор месозад. Сарвари давлат дар ҳар як суханрониҳо иброз менамоянд, ки ҷавонон ҳушёриву зиракии сиёсиро аз даст надиҳед. Мо ҷавонон бояд Ватанамонро мисли гавҳараки чашм нигоҳ дорем, ки хоинони миллат натавонанд бо чашми бад назар афкананд.
Дар навбати худ намояндаи шуъбаи муҳоҷирати меҳнатӣ Раёсати Хадамоти муҳоҷират дар шаҳри Душанбе вобаста ба масъалаҳои марбут ба муҳоҷирати қонунӣ ва бехатар, қоидаҳои будубош дар Федератсияи Россия, бастани шартномаҳои меҳнатӣ ва риояи кардани қоидаҳои бехатарии меҳнатӣ баррасӣ гардиданд. Таъкид шуд, ки шуғли расмӣ барои ҳифзи ҳуқуқ ва манфиатҳои муҳоҷирон аҳамияти хоса дорад.
Ҳозирин ҳамчунин дар бораи таҳдидҳо вобаста ба ҷалби муҳоҷирон ба гурӯҳҳои радикалӣ, террористӣ ва ҷиноятӣ огоҳонида шуданд. Қайд шуд, ки зарур аст ҷавонон бештар ба таҳсил дар мактабҳо, коллеҷҳо ва донишкадаҳо ҷалб карда шаванд.
Илова бар ин, таваҷҷуҳи ҳозирин ба масъалаҳои тандурустӣ ҷалб карда шуд. Аз ҷумла, маълумот дар бораи бемориҳои вирусӣ, махсусан ВИЧ/СПИД ва сил пешниҳод гардид. Таъкид шуд, ки риояи меъёрҳои беҳдоштӣ ва нигоҳубини саломатӣ омили муҳими пешгирии ин бемориҳо мебошад.
Вохӯрӣ дар руҳияи дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ баргузор гардид. Дар анҷоми вохӯрӣ ҳамаи иштирокчиён имконият пайдо карданд, ки саволҳои худро пешниҳод намуда, ҷавобҳои зарурӣ дарёфт намоянд.
Маркази матбуоти Хадамоти муҳоҷират
