Экстремизм ва терроризм имрӯз яке аз падидаҳои хатарноки ҳаёти иҷтимоӣ буда, фаъолияти муътадили ҷомеаи моро ноором намуда, ба рӯзгори шаҳрвандон таҳдид менамояд. Экстремизм ва терроризм дар минтақаҳои худ гуногунанд. Фаъолияти ифротгароӣ метавонад нисбат ба субъектҳои тамоман гуногун: мақомот, шахсони мансабдор, иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ ва динӣ, низоми иҷтимоӣ ё гурӯҳҳои иҷтимоӣ, ҷамъиятҳои динӣ ё шахсиятҳои динӣ, халқҳо, миллатҳо амалӣ карда шавад. Аз ин ҷост, ки шаклҳои гуногуни ифротгароӣ вуҷуд дорад. Аз ин рӯ, шумо, ҷавонони азиз, бояд бидонед, ки даъватҳои шаҳрвандони алоҳида барои пайвастан ба як ҳаракати ғайрирасмӣ таҳти шиорҳои муборизаи ҷавонон алайҳи ҳама гуна зуҳурот то чӣ андоза хатарнок буда метавонанд.

Баръакси гурӯҳҳои оддии наврасоне, ки авбошӣ ё вайронкорӣ мекунанд, чун қоида, бо мақсади “хушнудӣ” гурӯҳҳои ғайрирасмии ифротӣ амалҳои ғайриқонунии худро дар асоси идеологияи муайяне анҷом медиҳанд, ки ҳадафи асосии он метавонад инҳо бошад: барои рафъи тамоми мушкилоти сиёсию иќтисодии кишвар бояд давлати “соф миллӣ” таъсис дода шавад, зеро ин, ба андешаи онҳо, кафолати зидди ҳар гуна таҳдид мешавад. Фарқ кардани мафҳуми “ватанпарастӣ” аз ғояҳое, ки аз ҷониби шахсони алоҳида бо таҷовузи ошкор таҳмил карда мешаванд, муҳим аст. Рафтори тоқатфарсоро риоя намуда, нисбат ба одамони эътиқод, миллат ва ақидаҳои сиёсии гуногун таҳаммулпазир будан лозим аст.

Қонунгузории амалкунанда бо мақсади ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд, асосҳои сохти конститутсионӣ, таъмини якпорчагӣ ва амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон заминаҳои ҳуқуқӣ ва ташкилии муқовимат ба фаъолияти ифротгароиро муайян намуда, масъулияти онро барои амалӣ гардондани онҳо муқаррар менамояд.

Мутобиқи ҳуҷҷатҳои расмии давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолияти ифротӣ, аз ҷумла, таблиғ ва намоиши оммавии лавозимот ё рамзҳои фашистӣ, асбобу анҷом ё рамзҳоеро дар бар мегирад, ки ба таври печида ба фашистӣ шабоҳат доранд, атрибутҳо ё рамзҳо, атрибутҳо ё рамзҳои созмонҳои экстремистӣ намоиш дода мешаванд.

Кодекси ҷиноятӣ ва маъмурии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои таблиғот ва намоиши оммавии асбобу анҷоми фашистӣ ё рамзҳо ё намоиши оммавии асбобу анҷом ё рамзҳои ташкилотҳои экстремистӣ ҷавобгарӣ ва маъмурии ҷиноӣ пешбинӣ мекунад. Мутобиқи Кодекси ҷиноятии ва маъмурии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳуқуқ дорад протоколҳои ҳуқуқвайронкунии маъмуриро барои таблиғот ва намоиши оммавии ашё ё аломатҳои фашистӣ тартиб диҳад ба зиммаи мақомоти корҳои дохилӣ гузошта шудааст. Дар баробари ин, прокуратура мувофиқи Кодекси ҳуқуқвайронкунии маъмурии Ҷумҳурии Тоҷикистон инчунин ҳуқуқ дорад аз рӯи таркиби зикршуда парвандаи ҳуқуқвайронкунии маъмуриро оғоз кунад. Дар сурати ошкор намудани фактҳои дар ҷойҳои ҷамъиятӣ истифода бурдани асбобу анҷом ва аломатҳои фашистӣ, фуруши маҳсулоти дороӣ асбобу анҷоми фашистӣ ва рамзҳо бо мақсади рафъи содир намудани ҳуқуқвайронкуниҳо, инчунин пешгирии минбаъдаи онҳо бояд органҳои милиция ва органҳои прокуратура чораҳои зарурӣ меандешанд.

Имрӯз, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон соҳибистиқлол шудааст ва дар ҷаҳон мавқеи худро ёфта, ҳамчун як узви ҷомеаи ҷаҳонӣ эътироф шуда, пеш рафта истодааст ва ин барои баъзе қувваҳои дохилию берунӣ писанд нест ва онҳо мехоҳанд, ки ҷомеаи мо ноором бошад, аз ин лиҳоз ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳои бегонаро дастгирӣ менамоянд. Аз ин ҷо, мо бояд ҳушёр бошем, дар атрофи Сарвари давлат ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон муттаҳид гардида, худшиносӣ ва ғурури миллиамонро баланд бардорем, Ватанамонро, ки Тоҷикистон ном дорад, ҳифз намоем ва обод созем. Парчами ваҳдати миллиро ҳамеша боло бардорем.

Шарипов Тоҳир,

Сармутахассиси шуъбаи муҳоҷирати меҳнатӣ Раёсати Хадамоти муҳоҷират дар шаҳри Душанбе