Ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ дар соли 1991 ҳаёти мардуми Тоҷикистонро ба таври куллӣ тағйир дод ва оғози марҳалаи сифатан нави таърихӣ барои кишварамон гардид. Давраи нав, яъне замони соҳибистиқлолӣ дар назди мардуми Тоҷикистон иҷрои вазифаи ниҳоят мушкилу масъулиятноки таърихӣ, яъне бунёди давлати навини миллӣ, ҳифзи манфиатҳои халқу Ватан ва таъмини амнияти кишварро ба миён гузошт. Хушбахтона, дар оғози замони соҳибистиқлолӣ Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Сарвари давлат интихоб гардиданд ва бо азму иродаи қавӣ ва дастгирии мардуми шарифамон аз уҳдаи иҷрои вазифаҳои мазкур баромаданд.
Ба шарофати татбиқи сиёсати созандаю ободкоронаи Сарвари давлат ва заҳмати софдилонаи мардуми арҷманди кишварамон мо дар роҳи таъмини рушди сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоиву фарҳангии мамлакат ба натиҷаҳои намоён ноил гардидем. Бо вуҷуди мушкилиҳои зиёд, роҳбарияти давлат дар ин давра барномаи мукаммали ислоҳоти куллии сиёсиро амалӣ намуда, барои рушди иқтисодию иҷтимоӣ шароити мусоидро фароҳам овард. Соҳаҳои муҳимми иқтисоди кишвар, аз ҷумла саноату энергетика, сохтмону нақлиёт, кишоварзӣ ва ғайра рушд ёфта, дар ин самтҳо давлатамон ба дастовардҳои назаррас ноил гардид. Дар соҳаҳои ҳаёти иҷтимоӣ, илму маориф ва тандурустиву фарҳанг таҳаввулоту ислоҳот ба амал оварда шуда, инкишофи онҳо таъмин карда шуд.
Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлолу мустақил ва аъзои комилҳуқуқи СММ дар арсаи байналхалқӣ мавқеи шоистаи худро ишғол кард ва миллати мо ҳамчун миллати тамаддунсозу соҳибватан ба ҷаҳониён муаррифӣ гардид.
Аммо фаромӯш набояд кард, ки замони истиқлол ва хусусан солҳои аввали он барои давлати навбунёди мо давраи ниҳоят вазнину душвор буд. Дар Тоҷикистон он замон дар натиҷаи амалҳои ғаразнок ва фитнаи қувваҳои бадхоҳ ҷанги таҳмилии дохилӣ сар зада, хатари аз байн рафтани давлати ҷавони мо ва пароканда гардидани миллатамон ҳамчун воқеияти талху даҳшатнок таҳдид мекард. Лекин мардуми шарифи Тоҷикистон дар атрофи сиёсати сулҳоваронаю созандаи Пешвои худ муттаҳид гардида, бо саъю талоши ватандӯстонаву ҷонфидоёна истиқлолияти давлатӣ ва манфиатҳои миллиро ҳифз карда тавонист ва ин имтиҳони сахту сангини таърихро гузашт.
Истиқлоли давлатӣ барои ҳар як миллат рамзи соҳибихтиёрӣ, озодӣ ва ҳуқуқи мустақилона муайян намудани роҳи рушди сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоии хеш мебошад. Барои мардуми тоҷик истиқлол оғози марҳилаи нави давлатсозӣ, эҳёи арзишҳои миллӣ ва таҳкими пояҳои давлатдории муосир ба ҳисоб меравад. Дар арафаи таҷлили 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон зарур аст, ки ба роҳи тайкардаи кишвар назар афканда, нақши сулҳу ваҳдати миллӣ, худшиносии шаҳрвандӣ ва сиёсати созандаи давлатро дар пешрафти ҷомеа арзёбӣ намоем.
Истиқлол имкон фароҳам овард, ки арзишҳои миллӣ, забон, фарҳанг, таърих ва анъанаҳои неки мардум бештар эҳё ва ҳифз карда шаванд. Эҳтиром ба таърихи давлатдорӣ, мероси фарҳангӣ ва шахсиятҳои бузурги миллати тоҷик барои таҳкими худшиносии миллӣ аҳамияти муҳим дорад. Дар ин замина, ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатӣ бояд фурсати андешидан дар бораи масъулияти шаҳрвандӣ, ҳифзи сулҳ ва саҳм гузоштан дар ободии Ватан бошад.
Таҷрибаи солҳои соҳибистиқлолӣ нишон медиҳад, ки истиқлоли сиёсӣ танҳо дар сурате пойдор мегардад, ки ҷомеа дорои сулҳу субот, ваҳдати миллӣ, иқтисоди устувор ва шаҳрвандони масъулиятшинос бошад. Аз ин рӯ, ҳифзи истиқлол вазифаи тамоми ҷомеа мебошад. Ҳар як дастоварди соҳаҳои иқтисод, маориф, илм, фарҳанг ва иҷтимоӣ дар маҷмӯъ ба таҳкими давлат мусоидат мекунад. Пешвои миллат дар суханрониҳои худ пайваста мардумро ба меҳнати созанда, ҳифзи сулҳу ваҳдат ва ободии кишвар даъват менамоянд.
Ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар баробари ифтихор аз дастовардҳои гузашта, бояд моро ба вазифаҳои оянда низ раҳнамоӣ кунад.
Абдушаҳидов Ҳумоюн,
Сардори Раёсати ҳуқуқ, кадр ва корҳои махсуси Хадамоти муҳоҷират
