​Дар таърихи ҳар як миллат шахсиятҳое пайдо мешаванд, ки дар лаҳзаҳои ҳассоси таърихӣ масъулияти тақдири Ватанро ба дӯш мегиранд. Барои мо, тоҷикистониён, чунин шахсият Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошанд. Маҳз талошҳои пайгирона, хиради сиёсӣ ва ҷасорату иродаи қавии Пешвои миллат имкон дод, ки кишвар аз вартаи нобудшавӣ наҷот ёбад.
​Дастовардҳои мо дар самти ваҳдати миллӣ бевосита бо номи ин фарзанди фарзонаи миллат пайванд доранд:

​Таъмини сулҳи комил: Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо ташаббусҳои сулҳҷӯёнаи худ тавонистанд мухолифини сиёсиро ба сари мизи музокирот оранд ва бо имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ (27-уми июни соли 1997) ба ҷанги бародаркуш хотима бахшанд. Ин иқдом дар таърихи ҷаҳон ҳамчун таҷрибаи нодири сулҳофарӣ пазируфта шудааст.

​Эҳёи давлатдорӣ: Дар замони ниҳоят душвор, Сарвари давлат тавонистанд ниҳодҳои фалаҷшудаи давлатиро дубора ба фаъолият оварда, пояҳои ҳуқуқии кишварро мустаҳкам намоянд ва тартиботи ҷамъиятиро барқарор созанд.

​Ваҳдати мардумӣ: Пешвои миллат бо сиёсати хирадмандонаи худ тавонистанд ҳисси ватандӯстиро дар дили ҳар як тоҷикистонӣ бедор кунанд ва мардуми парешоншударо дар атрофи ғояи умумимиллии “Ваҳдати миллӣ” муттаҳид созанд.

​Рушди созанда: Имрӯз, ба шарофати сулҳе, ки таҳти роҳбарии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба даст омад, мо шоҳиди пешрафтҳои беназир, аз ҷумла бунёди роҳҳои байналмилалӣ, неругоҳҳои азими барқӣ, рушди инфрасохтори иҷтимоӣ ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум ҳастем. Ин ҳама натиҷаи бевоситаи сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллат аст, ки сулҳро ба омили асосии рушд табдил доданд.

Таҷрибаи сулҳофарии Эмомалӣ Раҳмон имрӯз на танҳо барои мо, балки барои тамоми ҷаҳон ҳамчун сабақи ибратомӯзи муттаҳидшавӣ ва таҳаммулпазирӣ хидмат мекунад. Мо имрӯз ифтихор дорем, ки таҳти роҳбарии ин шахсияти таърихӣ дар фазои орому осуда зиндагӣ ва кору фаъолият дорем.

Зоидов Ҳусейнҷон,

Мудири бахши муҳоҷирати дохилӣ ва экологии Раёсати Хадамоти муҳоҷират дар вилояти Суғд