Бахшида ба 16 ноябр — Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон
Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон яке аз санаҳои муҳими таърихӣ ва сиёсӣ дар ҳаёти давлатдории навини тоҷикон ба ҳисоб рафта, таҷассумгари эҳтиром ба давлату давлатдорӣ, истиқлолияти миллӣ, сулҳу субот ва ваҳдати саросарии мардуми кишвар мебошад.
Ин санаи фархунда моро водор месозад, ки ба роҳи тайкардаи Тоҷикистони соҳибистиқлол назар афканда, нақши роҳбарияти давлатро дар бунёди ҷомеаи демократию ҳуқуқбунёд, таъмини амнияту субот ва пешрафти тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа арзёбӣ намоем.
16 ноябри соли 1994 муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар иҷлосияи тантанавии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон савганд ёд намуда, расман ба иҷрои вазифаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон шурӯъ карданд. Ин рӯйдоди муҳим дар таърихи давлатдории тоҷикон саҳифаи нав боз намуда, барои ташаккули низоми муосири идоракунии давлатӣ заминаи устувор гузошт.
Дар солҳои душвори аввали соҳибистиқлолӣ, ки кишвар ба мушкилоти сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ гардида буд, бо талошҳои пайвастаи роҳбарияти давлат заминаҳои барқарорсозии сулҳу оромӣ ва таҳкими пояҳои давлатдорӣ фароҳам оварда шуданд. Ба даст овардани сулҳу ризоияти миллӣ, имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон 27 июни соли 1997 аз дастовардҳои бузурги таърихӣ ба шумор меравад.
Имрӯз Тоҷикистон бо роҳбарии Пешвои миллат дар самти рушди иқтисоди миллӣ, бунёди роҳу нақбҳо, неругоҳҳои барқӣ, муассисаҳои таълимӣ ва тандурустӣ, баланд бардоштани сатҳи зиндагии аҳолӣ ва таҳкими мавқеи байналмилалии кишвар қадамҳои устувор мегузорад.
Яке аз самтҳои муҳими сиёсати иҷтимоии давлатро ҳифзи ҳуқуқу манфиатҳои шаҳрвандон, аз ҷумла шаҳрвандони дар муҳоҷирати меҳнатӣ қарордошта ташкил медиҳад. Дар ин раванд фаъолияти сохторҳои Хадамоти муҳоҷират низ аҳамияти махсус дорад. Таъмини ҳимояи ҳуқуқу манфиатҳои муҳоҷирони меҳнатӣ, баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии онҳо, пешгирии ҳолатҳои истисмори меҳнатӣ ва мусоидат ба ҳалли мушкилоти шаҳрвандон аз ҷумлаи вазифаҳои муҳими ин соҳа ба ҳисоб мераванд.
Таваҷҷуҳи доимии роҳбарияти давлат ба масъалаҳои муҳоҷирати меҳнатӣ, дастгирии оилаҳои муҳоҷирон ва фароҳам овардани шароити мусоид барои зиндагии арзанда нишон медиҳад, ки инсон ва манфиатҳои ӯ дар меҳвари сиёсати иҷтимоии давлат қарор доранд.
Дар баробари ин, ташаббусҳои байналмилалии Пешвои миллат дар масъалаҳои обу иқлим, ҳифзи пиряхҳо, мубориза бо терроризму экстремизм ва таҳкими ҳамкориҳои байналмилалӣ мақому манзалати Тоҷикистонро дар арсаи ҷаҳонӣ баланд бардоштаанд.
Рӯзи Президент танҳо як санаи тақвимӣ нест, балки имкониятест барои боз ҳам тақвият бахшидани ҳисси ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ, эҳтиром ба арзишҳои истиқлолият ва масъулиятшиносӣ дар назди ҷомеа. Ҳар як шаҳрванди кишвар метавонад бо меҳнати софдилона, риояи қонун, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва саҳмгузорӣ дар ободии Ватан дар пешрафти Тоҷикистони азиз саҳми арзандаи худро гузорад.
Мо бояд ба насли ҷавон фаҳмонем, ки сулҳу субот, истиқлолият ва ваҳдати миллӣ неъматҳои бебаҳо буда, ҳифзу таҳкими онҳо вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар мебошад.
Бо истифода аз фурсати муносиб, тамоми мардуми шарифи Тоҷикистонро ба муносибати Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон самимона табрик гуфта, ба ҳар як хонадони кишвар сулҳу оромӣ, хушбахтӣ, файзу баракат ва ба Тоҷикистони маҳбубамон пешрафту шукуфоии боз ҳам бештар орзу менамоям.
Пешвои миллат — ифтихори давлатдорӣ, рамзи ваҳдат ва роҳнамои фардои ободи Тоҷикистон!
Илҳом Баротов,
Мудири бахши Хадамоти муҳоҷират дар ноҳияи Фархор

