Санаи 17-уми марти соли 2026 дар Хадамоти муҳоҷират машғулияти идоравӣ доир ба шарҳу тавзеҳи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи танзими ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон”
Либоси миллии тоҷикӣ таърихи бисёр қадима дошта, аз насл ба насл ба мерос мондааст. Таърих гувоҳ аст, ки занон – модарони шарафманди тоҷик дар ҳама
Ҷаҳонишавӣ (глобализация) падидаи нави иҷтимоиест, ки инсоният дар охири асри ХХ ба он рӯ ба рӯ гаштааст. Он ҳамчун марҳилаи нави инкишофи ҷамъият ва самти
Либоси миллӣ яке аз арзишҳои муҳими фарҳангии ҳар миллат ба ҳисоб меравад. Миллати тоҷик низ дорои либоси миллии зебо, рангоранг ва пурмаъно мебошад, ки таърихи
Бо мақсади татбиқи пайгиронаи дастуру ҳидоятҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷиҳати таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ, таъмини
Наврӯз яке аз қадимтарин ва зеботарин ҷашнҳои мардуми тоҷик ва дигар халқҳои форсизабон ба ҳисоб меравад. Ин ҷашн рамзи эҳёи табиат, фарорасии фасли баҳор ва
