Ҷаҳонишавӣ (глобализация) падидаи нави иҷтимоиест, ки инсоният дар охири асри ХХ ба он рӯ ба рӯ гаштааст. Он ҳамчун марҳилаи нави инкишофи ҷамъият ва самти
Либоси миллӣ яке аз арзишҳои муҳими фарҳангии ҳар миллат ба ҳисоб меравад. Миллати тоҷик низ дорои либоси миллии зебо, рангоранг ва пурмаъно мебошад, ки таърихи
Бо мақсади татбиқи пайгиронаи дастуру ҳидоятҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷиҳати таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ, таъмини
Наврӯз яке аз қадимтарин ва зеботарин ҷашнҳои мардуми тоҷик ва дигар халқҳои форсизабон ба ҳисоб меравад. Ин ҷашн рамзи эҳёи табиат, фарорасии фасли баҳор ва
Ҷашни Наврӯз як бахши ниҳоят қадимаи фарҳангии тоҷикон мебошад. Ин ҷашн бузургтарин анъанаи миллӣ буда, аз гузашта то рӯзгори мо бо як силсила маросимҳои суннатӣ
Солҳои охир яке аз мушкилиҳое, ки имрӯз тамоми ҷомеаи ҷаҳониро ба ташвиш андохтааст, ин экстремизм, терроризм ва дигар зуҳуроти номатлуби ҷомеа ба шумор меравад. Дар
Ба андешаи мо яке аз чораҳои муҳимми дарозмуддати муқовимат ба амалҳои коррупсионӣ ва паст намудани сатҳи ин зуҳуротро таҳкими рӯҳияи оштинопазирӣ ба ин мушкилот ташкил
